Hormon wzrostu (hGH, Somatotropina) jest rekombinowaną wersją ludzkiego hormonu wzrostu wydzielanego przez przedni płat przysadki mózgowej. HGH jest hormonem peptydowym, zbudowanym z łańcucha 191 aminokwasów. Związek znany jest głównie ze swojego działania anabolicznego, a także stymulacji wzrostu i różnicowania komórek mięśniowych, kostnych oraz tkanki chrzęstnej.

HGH jest powszechnie wykorzystywany w medycynie jako środek stosowany w leczeniu zaburzeń wzrostu u dzieci, wynikających z niedostatecznej naturalnej produkcji hormonu wzrostu oraz dzieci. Wykorzystuje się go również w przypadku leczenia zespołu krótkiego jelita, utraty masy mięśniowej u osób chorych na HIV czy też w ramach hormonalnej terapii zastępczej osób dorosłych. Coraz powszechniej stosowany jest również jako środek anty ageing.

Mechanizm działania hormonu wzrostu

Hormon wzrostu stymuluje wzrost kości, tkanek łącznych, mięśni oraz organów wewnętrznych dzieci i osób dorosłych. Odgrywa również istotną rolę w metabolizmie osób dorosłych. Somatotropina oddziałuje poprzez wiązanie się z właściwymi sobie receptorami GH  (GHR, growth hormone receptor), wywołując wiele efektów pośrednich i bezpośrednich. Synteza GHR indukowana jest zarówno przez sam hormon wzrostu, jak i za sprawą insuliny oraz estrogenów. Po aktywacji receptora dochodzi do uruchomienia kaskady szlaku JAK2-STAT, co prowadzi do powstania czynników transkrypcyjnych, które po wniknięciu do jądra komórkowego aktywują geny odpowiedzialne za efekty GH.

Anaboliczne działanie hormonu wzrostu, w sposób pośredni, wywoływane jest za sprawą insulinopodobnych czynników wzrostu (IGF), oddziałujących na specyficzne receptory IGF (IGF-R). Wyróżnia się dwa główne typy insulinopodobnych czynników wzrostu: IGF-1 i IGF-2. IGF-1 wykazuje typowe działanie anaboliczne, podczas gdy IGF-2 w swojej funkcji przypomina bardziej insulinę.

Efekty działania HGH

hormon wzrostu efektyStosowanie hormonu wzrostu wiąże się przede wszystkim z nasileniem procesów regeneracji i proliferacji komórek. Działanie hormonu wzrostu powoduje wzrost większości tkanek i narządów, z wyjątkiem gałek ocznych oraz mózgu. Do bezpośrednich efektów działania HGH zalicza się przede wszystkim różnicowanie komórek macierzystych, nasilenie lipolizy w tkance tłuszczowej oraz glukoneogenezy i glikogenolizy w wątrobie, antagonizm względem obwodowego działania insuliny oraz późniejszą stymulację jej produkcji, zwiększenie produkcji insulinopodobnych czynników wzrostu (IGF) w wątrobie i pozostałych tkankach, a także zwiększoną absorpcję wapnia (pozytywny bilans wapnia), sodu oraz potasu. Działania te są przeciwstawne do tych, jakie wywiera insulina na metabolizm tłuszczy oraz węglowodanów i potęgowane są przez glukokortykoidy. Pośrednimi efektami, wywoływanymi za pomocą IGF-1, jest natomiast nasilenie anabolizmu oraz proliferacja komórek.

Efekty uboczne hormonu wzrostu

Do najważniejszych i najpowszechniejszych efektów ubocznych stosowania HGH zalicza się jego negatywny wpływ na gospodarkę glikemiczną, co w dłuższej perspektywie może prowadzić do insulinooporności oraz cukrzycy. Kolejnym często występującym problemem jest także nadmierna retencja wody, której skutkiem mogą być problemy z ciśnieniem, obrzęk kończyn, a w niektórych przypadkach rozwój syndromu cieśni nadgarstka. Długotrwałe stosowanie powodować może również do hiperprolaktynemii oraz niedoczynności tarczycy czy też rozwoju ginekomastii. Do innych potencjalnych skutków ubocznych zaliczyć można także bóle stawów, senność i uczucie letargu, mdłości, trudności z oddychaniem, zapalenie oskrzeli, Trzeba również wspomnieć, iż poprzez wpływ na zwiększenie poziomu IGF-1, stosowanie HGH nie jest wskazane w przypadku osób będących w grupie ryzyka chorób nowotworowych. 

Dawkowanie hormonu wzrostu

HGH jest środkiem przeznaczonym do iniekcji podskórnych lub domięśniowych. Obie metody cechują się zbliżoną biodostępnością (75% vs 63%) oraz okresem półtrwania (~4h vs ~5h). Elewacja poziomu IGF-1 następuje po ok 2h od aplikacji i utrzymuje się do 24h. 

Jedna jednostka (IU) somatotropiny stanowi odpowiednik 0,33mg. Typowe dawki wykorzystywane w sporcie sięgają przeważnie 1-6IU (zazwyczaj 2-4IU) podawane raz dziennie lub podzielone na dwie iniekcje. W zależności od celu środek przyjmuje się rano i/lub przed snem, natomiast okres przyjmowania waha się od 6 do 20-24tyg.

Jeśli celem jest natomiast hormonalna terapia zastępcza, czy też popularny anty aging, stosuje się zazwyczaj dawki wynoszące 5-10mcg/kg masy ciała. Co dla większości osób oznacza ok 1-3IU dziennie – dawki oczywiście dobierane są indywidualnie na podstawie wyników poziomu IGF-1 oraz tolerancji na działanie peptydu.

Jeżeli szukasz sprawdzonego hormonu wzrostu zajrzyj na HQpeptides.com

Z czym połączyć hormon wzrostu

HGH jest środkiem dość wszechstronnym, który znajdzie swoje zastosowanie zarówno w okresach budowania masy mięśniowej jak i redukcji tkanki tłuszczowej. Może być on więc stosowany równolegle z wieloma innymi środkami anabolicznymi.

Do najpopularniejszych protokołów, szczególnie w okresie budowania masy mięśniowej, należy oczywiście połączenie HGH i insuliny, co pozwala na uzyskanie znacznie wyższego poziomu IGF-1. Połączenie takie znajdzie również swoje miejsce w trakcie redukcji tkanki tłuszczowej, jednak wymagać będzie nieco więcej ostrożności, szczególnie w późniejszych etapie, gdyż zbyt niska podaż węglowodanów może powodować hipoglikemię. 

W okresie redukcji tkanki tłuszczowej, dobrym połączeniem będzie GW501516 czy też SR9009, które poprzez nasilenie procesu B oksydacji pozwolą lepiej wykorzystać lipolityczne działanie HGH.

Z racji wpływu na różnicowanie i proliferację komórek, jak również nasilenie syntezy kolagenu czy też wzrostu osteoblastów, HGH będzie również dobrym środkiem wspomagającym leczenie urazów i kontuzji. W tym przypadku, w zależności od urazu można połączyć go z BPC-157, TB-500, GHK Cu czy też PEG MGF.

Porady eksperta

Z racji negatywnego wpływu długotrwałego stosowania HGH na gospodarkę glikemiczną (głównie w dawkach wyższych niż lecznicze) i możliwość wystąpienia insulinooporności, w okresie nadwyżki energetycznej, warto stosować środki wpływające na poprawę wrażliwości insulinowej. W tej roli idealnie sprawdzą się aktywatory AMPK takie jak metformina czy berberyna, agoniści PPAR np GW501516 i GW0742, czy też aktywatory REV-ERB np SR9009. Dobrym wyborem będzie również popularna insulina, jednak w jej przypadku trzeba zachować nieco więcej ostrożności.

Zważywszy na specyfikę efektów działania HGH, warto również rozważyć porę jego przyjmowania. Przyjmowany wieczorem przed snem, podobnie jak w przypadku egzogennego GH, będzie on bardziej promował procesy anaboliczne. Natomiast przyjmowany z rana będzie działał bardziej lipolitycznie, gdyż uwolniona za jego sprawą energia (WKT, glukoza) będą zużywane na pokrycie bieżących potrzeb energetycznych organizmu związanych z treningiem, pracą czy też pozostałą aktywnością fizyczną w ciągu dnia.

Opracował – Damian Murawski

Zostaw odpowiedź

Twój adres mailowy nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *